Fotoğraf:Alanya, 2020
Bunca zaman kafamda biriktirdiklerimi bir tohum gibi zihnimin kıvrımlarında saklamışım, farketmeden su vermiş ve onları yeşertmişim gibi bazı hisler Ruknettin. Bazen istemeden gelişen şeyler hayatına farklı bir çizgide devam etmene sebep oluyor ya da gittiğin çizgini değiştirmene. Biriktirdiklerin bir anda filizlenince var olandan çok daha başka bir insan çıkıyor içinden. Diğer insanlara göre değişmiş olman senin özünü bulman oluyor belki de aslında. Birikenler insanın içini yer Ruknettin. Ve biriktikçe ya en son tohum yeşerir içinden ve hiç bilmediğin davranışlar, sözcükler, hisler çıkar ya da hiç filizlenmez, için için çürümeye, solmaya başlar yıllar ile birlikte ve yalnızca Rahman ve Rahim olana, sonsuz olana erişir. Hangisi daha iyidir diye sorarsan bana; ben yeşermesi derdim. Rabb'e erişenler için elimizden bir şey gelmese de yeşerenler bize pusula olur ve o filizin tomurcuklarının daha da büyümesine vesile olacak olanları çıkartır belki karşımıza. Hem söylesene zaten düşünmemeye zorladığımız her şey bizi daha da için için bitirmiyor, üzmüyor mu? Diğer insanların mutluluğu için çabalarken onları mutlu etmenin ne kadar zor, kendini mutlu etmenin ise ters oranlı bir şekilde çok daha kolay olduğunu farketmiyor musun sen de?Bunca zaman birikenler ile bir şey değiştirememenin sebebi de hak kavramına olan ince bakışındandır belki de senin de tıpkı benim gibi sevgili Ruknettin. Ama bizim yeşerttiğimiz filizler başkalarının mutluluğuna merdiven dayamıyorsa bırak kalmasın zihninde hiçbir şey, zihninin, gönlünün, düşüncelerinin kapılarını aç sen de. Belki ben de seni örnek alırım kendime, değiştirebiliriz belki bir şeyleri.
“İyi günler, değil uzakta.”🌿
