Fotoğraf: Adana, 2018
Sevgili Ruknettin, sana öfkelim değilim, hem söylesene nasıl öfkeleneyim. İnsan düşlerindeki birine öfkelenebilir mi? Üzgünüm yalnızca. Neden üzgün olduğum ise bırak bende saklı kalsın ve benimle gelsin mezara. Bilmiyorum çoğu şeyi ama bildiğim bir şey ise ömrümü ahiretime kadar taşıyacak bir Ruknettin ile rastlaşmak ne denli zor sana anlatamam. Yeşil rengin hükümranlığını koruduğu bir şehirde, sevdiklerinle mutlu olmanı çok isterdim yalnızca. Şarkılar, şiirler, son zamanlarda gündelik olan her şeyin bana seni hatırlatışının sonunun ne zaman geleceği ise tam bir muamma. Adını anmamayı dilerdim, lügatımdan silmeyi hatta. Lakin bunu başaracağımı düşünmek bile öylesine gülünç bir durum ki. Çünkü adının verdiği mutluluk ile hüzün doğru orantılı. Eşit olan bir durum ise zararda olduğunu gösterir insanın bence. O yüzden seni aramaktan, aramaktan yorulduğumda ise bir gün tevafuken karşılaşma ihtimalimizden ötürü her zaman bir umudumun olacağını sanıyorum. Görüşene kadar bol şiirli, öykülü, müzikli, dünyalığın yanına ahiretine de yatırımı esirgemediğin, ahirete yüzün ak çıkabileceğin günlerinin geçtiği, güzelliklerine güzellik kattığın, beklemekten vazgeçmediğin, yeşilin hüküm sürdüğü veya herhangi bir şehrin büyüsüne kapılmadığın bir yıl geçirmeni temenni ediyorum Rahman’dan. Yeniliklerden çok hoşlanmam fakat yılların yenilenişini de engelleyemiyoruz Ruknettin. Bir yıla takılıp kalmak ve orada bir ömür geçirmek isterdim belki, o yıl saplanıp kalmaya değseydi eğer. Tüm bu koca ve yeni bir 365 günün önümüze serilişine rağmen neler olacağını bilemeyişimiz, Allah’ın takdirinin, kaderin neler getireceğinin, bizim bazı şeylerde nasıl seçim yapacak oluşumuzun düşüncesi de insanda ayrı bir boşluk ve merak uyandırmıyor değil. Sevmem hiç böyle şeyleri ama yeni yılın güzel geçsin, ömrün güzel olsun, dileğim bu Allah’tan senin için. Unutma ki sen henüz hayali bir kahramansın, lakin bir kahramansın, benim için. Sevgilerimle.🌸🌙⛄️⛄️🍉
