Eksik hisler
Satır satır zihninize işlediğiniz bir hissin sizi terk etmesi sayılı yıllardan fazlasını alıyor. Hatta ölene denk sizinle de geliyor.
İç sızlaması hissini tarif etmeye çalışsam Ruknettin, yanımdaki insanların ruhunu kasvete boğmaktan korkarım. Senin benim ruhumuz bu hisse alışsa da öyle alelade birinin kaldırması mümkün değil. Yıllarca yaşadığı bu iç sızlamasını kendinden bir parça bilir mi insan, biliyor işte. Çünkü bu iç sızısı sende kaybettiklerimi hatırlatıyor bana. Ele avuca sığdıramadığı ama kalbinde yer edinen bir yolcunun üstü kapalı vedaları nasıl olur onu hatırlatıyor.
Görülmek istememeni anlıyorum sevgili Ruknettin, kayıplara sığınmanı da. Ama bu ruha çektirdiğin eziyet de bir sona varmalı. İyi olduğunu bilmenin hissettirdiği iyilikten fazlasına sığınmak istesem de nasıl yapılır bu bilmiyorum. Her şeyi bilip bunu bilmemek de eline koluna kelepçeler takıyor insanın. Sanki kendisine ait olmayan bir yerden yaka paça dışarı atılmak gibi bir his bu. Sana bunu yazan ellerimin buz kestiğini bilmek zor olmamalı. Sana yazacaklarımın bir gün tükeneceğini düşünmek isterdim. Tükenmiyor lakin. Besleyip büyüttüğüm her his hızla yayılan bir kanser gibi vücudumda. Türlü türlü makamlardan dinlediğim her ezgi de büyütüyor bu hissi içimde. İmkanım olsa dinlediğin her şarkının diline dolanan sözleri olmak isterdim. Ancak biliyorum ki iki yolun birbiriyle kesişeceği bir gün olacak. O gün değişen bir şey olmayacak ama ruhumun eksik notası tamamlanacak, sözlerim ezgilerle birleşip şarkı olacak kalan ömrünün yarısına.
Sen oku diye yazılan her cümle, seni hatırlatan diğer her şey gibi; https://youtu.be/ifEecu8lH-o?si=gWDKIp1gAOPheOr2