Bu dünyada az yer kaplayanlar, sakince bu evrenden göçüp giden masum ve temiz canlılardır Ruknettin. Düşünsene bir papatya toprakta ne kadar yer kaplıyor, peki ya bir kedi. Bir fil yahut bir balina istisnadır tabii ki. Miniminnacık bir yere sığabilmek isterdim Ruknettin. Öyle olsaydım belki üstümdeki bu yaşayabilme yükü, yaşamayı amaç ile özdeşleştirebilme yükü olmazdı üzerimde. Bugün evimizin süsü, El Vedud'un bize emaneti olan kedimize baktım. Ona her baktığımda ağlamaklı olduğum, ona olan aşırı sevgimin garip olduğu gerçeğinin şimdilik bir önemi yok. Bir kazağımın üstüne kıvrılmış, öyle savunmasız, öyle ürkek, anasız, babasız.. ah Rabbim, her mazluma yetirebileceğimiz bir güç bahşet bize. Biz unutkan varlıklarız Ruknettin, ey canımın ciğeri. Unutmak bizim yaradılışımızdan gelen ve bize verilmiş olan en büyük nimetlerden biri belki de. Bir düşünsene, daha geçen sene bir köşede şeref yoksunu adamın biri bir başka insanı öldürüyor ve yine aynı köşede hayat olağanlığın dışına taşmadan devam ediyor, insanlar çay içiyorlar, hasbihal ediyorlar, kahkaha atıyorlar. Ya hu daha geçen gün orada bir eşref-i mahlukat canını verdi, Azrail gelip çekti ruhunu en derûnundan. Düşününce çok çılgınca değil mi Ruknettin. Kalbimizin bunlara daha fazla dayanması zor.
Ruknettin, adı sanı bilinmez Ruknettin. bilinmez dediğime bakma sen bilinir Rahman katında her şey. Seninle aramızdaki mesafenin bir cinsi yok. Ama ancak şöyle tarif edebilirim; seninle aramızdaki mesafe bir kararsızlıklar silsilesinden yanlış olanı eledikten sonra geriye kalandır. Mesafeler aramızda çekili bir perde, birbirimizin ardından kapattığı bir kapı, bir şehir içi dolmuşunun şehrin bir ucundan diğer ucuna kadar gidebileceği en uzun yoldur belki de. Ama kilometre ile ölçemeyiz mesela. Çünkü bu şey böyle sadece bir kelime ile ha deyince anlatılamayan cinsten. Buluşmak duası ile. #çayyaşpollyanna
