Yazacak çok şey, kusulacak çok kelime var. Aslında mutsuz değilim, yani en azından sosyal medyada “bakın ben ne kadar mutluyum, hayatta her şey ne kadar güllük gülistanlık, insanlar ne iyi, eşimle/sözlümle/nişanlıma,sevdiceğimle/çocuklarımla çok mutluyum, kocamın PİREMSESİYİM😂😂 –son hususta yalnızca kimi evliler ve evlilik aşamasında olanların mutlu olma şekli kastedilmektedir🤓- imajı vermeyerek, bir kedinin başını okşadığımda, yavrularını kucağıma alınca annelerinin gözündeki merhameti gördüğümde, sokakta ağlarken bir kadın gördüğümde yüreğimin sızlayışıyla vicdanımın halen yerinde safi bir vaziyette durduğunu anladığımda, bir teyzenin bilmediği bir adrese gitmesine yardım ettiğimde, eve giderken aldığım kahveli sodayı iftarda içeçek olmanın hayalini kurduğumda, o akşam iftara yüzüne, sesine hasret kaldıklarımın gelecek olmasına.. işte bunlara seviniyorum. Bunlarla mutlu oluyorum. Ve sıradan hayat telaşesenin içinde kendi bencilliklerinde kaybolmuş insanların, sıradan mutlulukları da midemi bulandırıyor. Çünkü asla samimi değiller. En azından ben inanmıyorum samimiyetlerine. Bizatihi çevremde de örneklerini gördüğüm içindir belki de. Devrin bencil seven insanlarının, karsısındaki insanın gözlerinde kayboluyormuşçasına mısralar dizmesi! -😂😂- insanların yapmacık sevgi gösterileri, birilerine "bak gardaş çok mutluyuz" imajı verilmeye çalışılması, neyi, kime ispatlıyorsunuz. Vesselam, yani ne bileyim sahiden mideniz bulanmıyor mu bu suni, sanal mutluluklardan. 😌🌿🌱🐱
