Bugün daha doğrusu bu hafta o kadar yoğundu ki.. sanki aylarca birikmiş iş varmış da onları yetiştirmem gerekirmiş gibi. Zaman zaman size de olur omzunuzda belirsiz bir yük olur o ağırlığı hisseder ama üstünüzden atamazsınız, sebebini de anlayamazsınız. Sonra bu ağırlığın bu geçici ömrü bu kadar kafanıza takmanızdan kaynaklı sorunlar olduğunu düşünüp, "burası dünya, burayı bu kadar takma bir nefes daha alamayacağını bilip bilmediğin bir kötülük evreni burası, bir gün iyiliğin dünyaya hakim olduğunu görür müsün.. bilinmez. Ama bol şükürlü bir ömür geçir, sahip olduğun her bir şey için defalarca, her aklından geçirdiğinde hamd et. Hayatındaki her bir iyi insan, yediğin her lokma, konustuğun her cümle, gördüğün her bir kedi, bir çiçek, annenin, babanın her sana seslenişine son nefesine kadar defalarca hamd et." diyorum kendime. Ve "iyi bir insan ol, bu hayatı ahiretin de olduğunu bilerek, hak, kitap gözeterek yap yaptığın şeyi, bir şeylerin farkında olarak sonlandır bu ömrü..." diye söylenip duruyorum. 2 gündür birtakım sebeplerden ötürü eve iftar sofrasına geç kalıyorum. Yürüyerek ara sokaklardan gelirken her sokaktan, evden, balkondan kaşık çatal sesleri duyuyorum. Resmen iftara geç kalmanın bile güzel bir hissi varmış. Yolda bir su alıp içerek geliyorum, düşünüyorum. Sevecek kimselerimiz, üstüne titrediğimiz birileri ile iftar sofrasında çıkan o kaşık çatal sesinin insana bu kadar şükrettireceği, bu kadar huzurlu bir ses olduğunu artık daha da iyi anlıyorum. Sahip olduğumuz, hayatımızdaki her şey için hamdolsun..🌱
